ระบบประปาในห้องซาวน่ามักเรียกกันว่า "หลอดเลือดแดงที่มองไม่เห็น" ไม่ใช่แค่การจัดหาน้ำสำหรับอาบน้ำเท่านั้น เป็นเครือข่ายที่ซับซ้อนที่ควบคุมความสะดวกสบายของผู้อาบน้ำ ความสมบูรณ์ของโครงสร้างของไม้ ความปลอดภัยทางไฟฟ้า และค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานในระยะยาว ระบบแบ่งออกเป็นสามองค์ประกอบหลัก:อุปทาน (เย็น/ร้อน), การสร้างไอน้ำ, และการระบายน้ำ/การควบคุมความชื้น.
ในห้องซาวน่าแห้งแบบดั้งเดิม จะใช้น้ำในการสร้างลอยลี่(ไอน้ำ) โดยสาดไปบนก้อนหินที่ร้อนจัด
ลอจิกฟิสิคัล: น้ำถูกส่งด้วยตนเองผ่านทัพพีไม้หรือโดยอัตโนมัติผ่านระบบวาล์วไฟฟ้า
ข้อกำหนดด้านคุณภาพน้ำ: ขอแนะนำให้ใช้น้ำอ่อนตัว. น้ำที่ "กระด้าง" ที่ไม่ผ่านการบำบัดประกอบด้วยแคลเซียมและแมกนีเซียมไอออน ซึ่งเมื่อระเหยบนหินร้อนจะเกิดคราบหินปูน การสะสมนี้จะป้องกันองค์ประกอบความร้อน ลดประสิทธิภาพและส่งผลให้ฮาร์ดแวร์ขัดข้องในที่สุด
การออกแบบป้องกันการระเบิด: หัวฉีดอัตโนมัติต้องวางอยู่เหนือก้อนหินอย่างแม่นยำ ต้องควบคุมปริมาณน้ำอย่างเข้มงวด น้ำเย็นที่ท่วมอย่างกะทันหันบนองค์ประกอบความร้อนที่ร้อนแดงอาจทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิแบบฉับพลัน ส่งผลให้โครงโลหะแตกหรือระเบิดได้
ห้องอบไอน้ำ (ฮามัม) ขึ้นอยู่กับระบบประปาทั้งหมด โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เครื่องกำเนิดไอน้ำ
การเติมอัตโนมัติ: เครื่องกำเนิดไฟฟ้าจะต้องติดตั้งวาล์วน้ำเข้าอัตโนมัติเพื่อรักษาระดับน้ำให้คงที่เพื่อการผลิตไอน้ำอย่างต่อเนื่อง
การป้องกันแรงดัน: วาล์วลดแรงดันถือเป็นสิ่งสำคัญเพื่อรักษาแรงดันขาเข้าให้คงที่ระหว่างนั้น0.15 เมกะปาสคาล และ 0.3 เมกะปาสคาล. แรงดันที่มากเกินไปอาจทำให้ปะเก็นภายในหรือถังต้มแตกได้
การระบายน้ำอัตโนมัติ (ทำความสะอาดตัวเอง): หลังจากผลิตไอน้ำแล้ว น้ำที่เหลือจะมีแร่ธาตุที่มีความเข้มข้นสูง เราขอแนะนำกฟลัชวาล์วอัตโนมัติแบบตั้งเวลาที่จะระบายถังหลังจากทุกครั้ง นี่เป็นปัจจัยเดียวที่สำคัญที่สุดในการยืดอายุการใช้งานของเครื่องจักร
การควบคุมอุณหภูมิ: หลังจากได้รับความร้อนสูง ร่างกายมนุษย์จะไวต่อการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิ อุปกรณ์ประปาควรใช้วาล์วผสมอุณหภูมิเพื่อป้องกันน้ำร้อนลวกหรือไฟฟ้าช็อตจากความเย็นจัดโดยไม่ได้ตั้งใจ
การปรับสมดุลแรงดัน: เนื่องจากห้องซาวน่ามักจะอยู่ในชั้นใต้ดินหรือที่ปลายท่อประปา จึงอาจจำเป็นต้องใช้ปั๊มเพิ่มแรงดันเพื่อให้แน่ใจว่ามีแรงดันสม่ำเสมอเมื่อใช้อุปกรณ์ติดตั้งหลายชิ้นพร้อมกัน
ความเสียหายของห้องซาวน่าส่วนใหญ่ไม่ได้เกิดจากความร้อน แต่เกิดจากโรคเน่าที่เกิดจากความชื้น.
การไล่ระดับพื้น: พื้นต้องออกแบบให้มีความลาดเอียงของ1% ถึง 2%ไปทางท่อระบายน้ำ
ท่อระบายน้ำที่ซ่อนอยู่: แม้แต่ห้องซาวน่าแบบแห้งก็ยังต้องมีการระบายน้ำ น้ำที่ใช้ทำความสะอาดม้านั่งไม้หรือน้ำส่วนเกินจากหินจะกักความชื้นไว้ใต้พื้นกระดาน ทำให้เกิดเชื้อราและโครงสร้างผุหากไม่ได้ระบายออกทันที
การกันซึมขั้นที่สอง: การเจาะท่อประปาทั้งหมดผ่านพื้นจะต้องปิดผนึกด้วยวัสดุกันซึมแบบยืดหยุ่นอย่างน้อยสามชั้นเพื่อรองรับการขยายตัวทางความร้อนและการหดตัวของท่อ
ไอน้ำควบแน่นบนผนังเย็น หากไม่จัดการ น้ำนี้จะซึมเข้าไปในช่องว่างระหว่างแผ่นไม้กับชั้นฉนวน การวิเคราะห์ทางวิศวกรรมชี้ให้เห็นถึงกร่องนำน้ำที่ฐานผนังภายในเพื่อนำคอนเดนเสทลงสู่ท่อระบายน้ำพื้นโดยตรง
ห้องซาวน่าเป็นสภาพแวดล้อมที่รุนแรงซึ่งมีน้ำและไฟฟ้าอยู่ร่วมกัน การออกแบบต้องเป็นไปตามระเบียบการด้านความปลอดภัยเหล่านี้:
พันธะเท่ากัน: ท่อโลหะ ฝักบัว และปลอกเครื่องทำความร้อนทั้งหมดจะต้องเชื่อมต่อกับขั้วประสานศักย์ไฟฟ้าเท่ากัน เพื่อป้องกันไม่ให้กระแสน้ำไหลผ่านกระแสน้ำ
การแยกกัลวานิก: ช่องเติมน้ำสำหรับเครื่องกำเนิดไอน้ำควรมีส่วนของท่อที่ไม่นำไฟฟ้าเสริมแรงเพื่อตัดเส้นทางไฟฟ้าจากระบบท่อภายนอก
เส้นทางเส้นทาง: สายประปาควรไม่เคยจะต้องเดินสายเหนือเครื่องทำความร้อนของซาวน่าโดยตรงเพื่อป้องกันการรั่วไหลจากเหตุไฟฟ้าลัดวงจร
จากการวิเคราะห์ทางเทคนิค จะได้ข้อสรุปดังต่อไปนี้:
คุณภาพน้ำคือหัวใจหลัก: ในบริเวณที่มีน้ำกระด้าง ตัวกรองขั้นต้นและน้ำยาปรับผ้านุ่มจะช่วยลดต้นทุนการบำรุงรักษาได้ถึง 80%
การระบายน้ำเป็นสิ่งสำคัญที่สุด: 90% ของความล้มเหลวของซาวน่าเริ่มต้นที่ด้านล่างเนื่องจากความชื้น ความลาดชันของพื้นที่สมบูรณ์แบบมีความสำคัญมากกว่าไม้ราคาแพง
ระบบอัตโนมัติคือเทรนด์: การเปลี่ยนจากการตักแบบแมนนวลไปเป็นแบบโรยอัตโนมัติที่ควบคุมโดยแอพ ช่วยปกป้ององค์ประกอบความร้อนและมอบประสบการณ์ผู้ใช้ที่สอดคล้องกันมากขึ้น
